Een groter contrast kan ik me niet voorstellen al kilometers wandelend deze postcast op de oortjes en me mee laat voeren naar het kabbelende water van Venezia. De rust en zachte tongval van de Belgische taal, de uitermate grote kennis en wonderlijke details die Serge benoemt, zich zo heerlijk mengt met de beelden van het Nederlandse landschap. En een onverwacht heerlijke combinatie blijkt.
Zo heerlijk zelfs dat de podcast me vaker begeleid, me doet verwonderen en genieten. Wat bovenal raakt is de kennis van Serge maar ook de immer aanwezige melancholie van al die kennis. Slechts geschiedkundige artefacten tonen ook keer op keer dat het toen was, en niet nu is.
Wat zou ik het deze man, Serge, het gunnen, als de tijdmachine er is, een plaatsje vooraan in de rij te geven, zodat hij er even kan zijn, even wat kan vragen, ervaren, even kan ruiken, en natuurlijk een kop koffie drinken in Florian met de grote en betekenis volle uit die tijden.
Met dank aan Klara en Serge die dit document maakten en, middels een podcast beschikbaar houden.