1915. In het koude winterlicht bukt Camille Claudel zich, raapt een steen op en bekijkt deze kritisch. Het is alsof we een beeldhouwster aan het werk zien: in gedachten vormt ze het stuk steen om tot iets nieuws. Dan laat ze de steen vallen, ze zal nooit meer kunst creëren. Haar obsessie met het idee dat ze achtervolgd wordt door afgunstige personen èn door haar vroegere minnaar, de beeldhouwer Auguste Rodin, heeft ertoe geleid dat haar familie haar heeft laten opnemen in een psychiatrische inrichting, een voormalig klooster, in het zuiden van Frankrijk.