De schrijver, Simon, woont in het zuiden van Spanje wanneer hij een mysterieuze wetenschapper ontmoet die hoog in de afgelegen bergketens leeft. Daar, ver van de wereld, werkt deze man aan een verbijsterend doel: contact leggen met intelligent leven buiten ons zonnestelsel. Traditionele ruimtevaart wijst hij resoluut af. Volgens hem is het hele zonnestelsel voor de mens een doodlopende weg, alle planeten en manen in ons zonnestelsel zijn totaal onleefbaar, behalve de aarde zelf.

Wat écht telt, zegt hij, is communicatie. Niet raketten, maar het uitwisselen van kennis met beschavingen die misschien duizenden lichtjaren ver weg bestaan. En juist dat lijkt hem gelukt te zijn. In zijn verborgen laboratorium heeft hij apparatuur gebouwd waarmee hij direct in gesprek raakt met een wezen op zo’n 52.000 lichtjaar afstand, iets wat volgens de gevestigde wetenschap onmogelijk zou moeten zijn.

De gesprekken zijn onthutsend. De onbekende intelligentie vertelt over de lotsbestemming van beschavingen, over hoe vaak ze zichzelf vernietigen en of dat tragische patroon te doorbreken is. Zo wordt duidelijk waarom het boek de intrigerende titel draagt: Venster in de ruimtetijd.