De contrabas als een warme expressieve stem in een uniek soloproject

De contrabas is vooral een orkestraal instrument, en kan soms wat nors en onhandig klinken als je hem solo bespeelt. Maar niet in de handen van de Franse musicus Lorraine Campet: haar debuutalbum Âmes sœurs (Boezemvrienden) laat horen hoezeer je een bas kunt laten spreken, en hoe expressief en soepel hij is.

Twee van de drie hoofdwerken op het album worden gewoonlijk uitgevoerd op cello, maar klinken hier op maat gemaakt voor Campets warme toon en emotioneel expressieve manier van spelen. Ze brengt subtiele grapjes aan in Beethovens 7 Variaties op “Bei Männern, welche Liebe fühlen” (een aria uit Die Zauberflöte van Mozart), waarbij de contrabas een stuk soepeler klinkt dan je van het instrument gewend bent.

Het poëtische, langzame deel van Schuberts Arpeggione Sonata is een ander hoogtepunt, evenals Campets opgewekte versie van het derde stuk uit Schumanns Fantasiestücke, op. 73. Bonussen zijn een feilloos gevoelige begeleiding van pianist Nathanaël Gouin, en de door Campet mooi voor bas gearrangeerde liederen van de 19e-eeuwse Duitse componist Josephine Lang, waarmee het recital eindigt.