“Dit album gaat geheel over acceptatie.” In ruimtelijke audio

Als je veel tijd doorbrengt achter je computer denk je al snel dat de titel van het nieuwe album van Queens of The Stone Age verwijst naar het welbekende lettertype. Maar zodra je het album opzet, besef je dat leadzanger Josh Homme het heeft over een zekere decadentie die uitloopt in pure destructie. Ze zijn nog steeds de hardste rockband voor luisteraars die niet per se hun afspeellijsten vol hardrock hebben staan. Op het album doet de band denken aan David Bowie ('Emotion Sickness'), cabaret ('Made to Parade') en Britse synthpop ('Time & Place'). Uiteraard zijn er ook meer typisch groovende nummers ('Obscenery'). Net als ZZ Top weten ze dat allemaal perfect uit te voeren zonder zichzelf bloedserieus te nemen.

In Times New Roman... is wel persoonlijker dan vorige albums. Homme verwerkt de dood van vrienden, zijn scheiding en andere pijnlijke momenten die hij meemaakte sinds Villains in 2017 verscheen. Wel wil hij voorkomen dat mensen de songteksten verkeerd interpreteren: “Ik zou nooit iets over de moeder van mijn kinderen zeggen”, vertelt hij in gesprek met Zane Lowe van Apple Music. “Maar tegelijkertijd moet je wel over je leven schrijven. Ik denk dat ik mijn leven een soundtrack geef. Deze nummers en de songteksten die erbij horen zijn emotionele momentopnames, beelden die je krijgt als je de film stop zet. In het ene nummer ben ik verloren, in het andere nummer ben ik boos. Het moeten er gedistilleerde versies van zijn, want een druppel realiteit geeft genoeg smaak. De haat en adoratie van vreemden zijn als keerzijdes van een medaille. Maar als je het niet voor het geld doet, zijn die valuta waardeloos. Ik ga me niet mee laten slepen door wat mensen zeggen. Op een bepaalde manier gaat het mij niets aan.”

In Times New Roman... kreeg juist vorm doordat Homme eerlijk tegen zichzelf was, toen hij enkele van zijn dieptepunten op papier zette. “Uiteindelijk gaat het album volledig over acceptatie”, zegt hij. “Dat is de sleutel. Mijn vrienden zijn overleden. Relaties zijn beëindigd. Er zijn moeilijke situaties. Ik heb zo mijn problemen gehad met mijn gezondheid en dat soort dingen, maar het gaat goed nu. Ik ben 100 procent verantwoordelijk voor 50 procent van de dingen die gebeuren, snap je? In de afgelopen zeven jaar heb ik situaties meegemaakt waarin het niet uitmaakt of je het leuk vindt of niet, want het gebeurt gewoon. Daarom werd ik gedwongen om te zeggen: “Tja, dit is niet leuk, ik moet nu uit zien te vinden waar ik hier de fout in ga, waar ik verantwoording draag. En ik moet het ook accepteren voor wat het is.” Dit is de realiteit. Zelfs al vind ik het niet leuk, het zou zonde zijn om je aan iets vast te klampen dat door je vingers glipt, in plaats van gewoon te accepteren hoe het is.”