"Dit album moest ik maken om mezelf te repareren."

Ongeveer een jaar na de uitbraak van de pandemie, en na twee decennia aan het front van The National, kon Matt Berninger het niet meer opbrengen om ook maar één nummer te schrijven. "Ik wilde mezelf niet meer blootgeven", vertelt hij aan Apple Music. "Ik was helemaal klaar met alle zelfreflectie en zelfanalyse, en het schrijven van nummers over allemaal ingewikkelde persoonlijke dingen. Ik was een puinhoop en had geen zin om de boel op te ruimen. Dus vermeed ik het gewoon."

Maandenlang verzekerde hij zijn bandgenoten dat hij vooruitgang boekte. Maar toen de band weer in de studio bij elkaar kwam, ontdekte iedereen dat de realiteit anders was. "Iedereen had ineens door dat we weleens een probleem konden hebben hier", zegt hij. "Ik werd letterlijk geconfronteerd met de muziek, terwijl ik eigenlijk niets te doen had. Ik had geen songteksten die ik kon delen. Ik stapte de zangcabine in en kon mijn mond amper open krijgen. Ik kon niks improviseren, ik kon niet eens een melodie bedenken." Ondanks de angst dat hij misschien wel nooit meer kon schrijven hield hij vol. Nadat de single 'Weird Goodbyes' was afgemaakt ging hij op tournee, waar het "zwemmen of verzuipen was", zegt hij. "Langzaam maar zeker begon ik weer te zwemmen."

Het resultaat is First Two Pages of Frankenstein, de negende langspeler van de indierockband, en het eerste album sinds multi-instrumentalist Aaron Dessner samen begon te werken met Taylor Swift, die te gast is op het album, naast Sufjan Stevens en Phoebe Bridgers. "De muziek waarmee ik uiteindelijk iets kon, uit al het materiaal dat we hadden, was het materiaal dat me geruststelde", vertelt Berninger over het album, waarop ook teksten gebruikt zijn van zijn vrouw, Carin Besser. "Het voelde als een vriend, alsof het me emotionele steun gaf, alsof de knopen uit elkaar werden gehaald. Doordat ik uit mijn hoofd stapte, doorbrak ik die vicieuze cirkel. Mijn benadering was om al die gekke, vage, donkere gevoelens bloot te stellen aan zonlicht. Dat is dit album, een album dat ik moest maken om mezelf te repareren." Lees verder voor de verhalen achter enkele van de belangrijkste nummers van het album.

Once Upon a Poolside
"Het begint met het beeld van het moment waarop je het podium opgaat, en je kan niet meer terug. Je moet beginnen, je moet het doen. Het nummer voelt een beetje als een inleiding op een ingewikkelde bende. Er is iets met de tekst 'What was the worried thing you said to me?', die ik pikte van mijn vrouw. Het is haar enige zin in die tekst, maar ik kom daar steeds op terug. Het voelt goed, omdat het een introductie geeft van alle zorgen die op dit album besproken worden."

Eucalyptus
"Dit is een nummer over wat je moet doen met alle dingen die er niet toe doen. Als er ergens een scheurtje in ontstaat, ga je je van alles afvragen: hoe moet het met dit, hoe moet het met dat, en met de boom die we samen geplant hebben, en met de watertoevoer? Allemaal stomme dingetjes, maar wel dingetjes die je voelt. Ik denk dat er in elk gezond huwelijk wordt gezocht naar een manier om bij elkaar te blijven, het is een aanhoudende uitdaging. Ik heb de neiging om te denken aan de lelijkere kanten van een breuk. Aan hoe het zou voelen en wat het zou betekenen. Ik kijk dan over de rand en denk: wat als deze band uit elkaar valt?"

New Order T-Shirt
"Je kijkt terug, je hebt herinneringen die je bijblijven. Soms zijn er herinneringen die je achtervolgen, soms zijn het gelukbrengende pareltjes die in je zak passen en die je erbij pakt op momenten dat je die nodig hebt. Maar ze zijn altijd heel klein. Sommige mensen hebben hersenen die alles opslaan, maar niemand herinnert zich een compleet gesprek van vijf minuten, je herinnert drie seconden van dat gesprek of slechts fragmentjes, beelden of momenten. Dus ik wilde een lappendeken maken van al die significante herinneringen. Een bundel van kleine stukjes plezier die je bij je probeert te houden. Elk moment van je leven kan een moment zijn dat je altijd bij zal blijven, dus maak er wat van."

Tropic Morning News
"Mijn vrouw en ik schrijven niet samen in een ruimte, en we hebben het amper over nummers. Ik stort me er volledig op, zing allerlei melodieën en probeer woorden tevoorschijn te halen; terwijl zij een boekje bijhoudt met fragmenten, kleine stukjes en beetjes, ideeën en frases. Dus ik plunder haar voorraad gewoon. Zij is degene die naar buiten gaat om bloemetjes en plantjes te plukken, en ik ben dan degene die achter de heksenketel gaat staan en alles samen met kikkerpootjes erin gooit om een toverspreuk te krijgen. Maar vaak zijn juist haar hele kleine fragmentjes de meest magische ingrediënten. 'Tropic Morning News' was een frase die zij had voor een komische omschrijving van de dagelijkse ellende in het nieuws."

The Alcott
"Ik stelde me een scène voor met twee mensen. Iemand ontmoet iemand op een plek waarop ze vaker tijd samen doorbrachten, en misschien verwacht de een de ander niet. Het zijn gewoon twee mensen die misschien de kans krijgen om weer in contact te komen, of misschien niet. Ik schreef het en stuurde het naar Aaron, en toen hij het naar Taylor stuurde identificeerde ze zich met de persoon waar ik het over had. Ze schreef al haar materiaal als een reactie op mij, vanuit het perspectief van mijn vrouw, over wie ik schreef. Dus het was heel leuk voor iedereen toen Carin hoorde dat Taylor Swift in de song in haar huid was gekropen. Dat was een mooi moment. Het was alsof je alleen op pad was, denkend dat je alleen bent, en opeens komt er vanuit het niets iemand bij die met je meegaat."

Your Mind Is Not Your Friend
"De manier waarop Phoebe zingt is uniek. Je kan haar direct herkennen. Haar aanwezigheid en de manier waarop ze zingt is heel kalmerend en geruststellend. De songtitel was iets wat mijn vrouw vaak herhaalde, ze zei het continu tegen me dit jaar, en ik hield me vast aan die gedachte. Het hielp echt, omdat ik mezelf zo niet de schuld gaf. Het was niet mijn fout dat ik in deze positie zat, het was de schuld van wat er in mijn hoofd zit. Dit was ik niet, het waren mijn hersenen die een spelletje met mij speelden. De zang van Phoebe echode een beetje op de achtergrond, op de manier waarop de stem van mijn vrouw achter in mijn hoofd zit. Daarom was dit een goed nummer voor haar."