Op album 11 nemen – en overwegen – de metalpioniers de tijd, in ruimtelijke audio
Psychologie, biologie en astrologie bevatten allemaal principes die zijn gebaseerd op een zevenjarige cyclus. In de psychologie is er de hypothese rondom de ´seven-year itch’, die stelt dat er bij romantische relaties na een jaar of zeven een sleur optreedt. In de biologie bestaat de gedachte dat alle cellen in het menselijk lichaam elke zeven jaar worden vervangen (wat niet helemaal klopt). En in de astrologie bestaat de theorie dat er elke zeven jaar onwaarneembare verschuivingen in de kosmos plaatsvinden die onze levens beïnvloeden.
En wat dan te denken van Metallica’s albums? De elfde langspeler, 72 Seasons, verschijnt zeven jaar na Hardwired…To Self-Destruct. En die verscheen weer acht jaar na Death Magnetic (toch bijna zeven jaar). De titel en opzet van 72 Seasons heeft ook te maken met tijdsperiodes: 72 seizoenen verwijst naar de eerste 18 jaar van ons leven, die bepalen wie we zijn als volwassenen. Wellicht heeft het er mee te maken dat bandleden James Hetfield (leadzanger en gitaar) en Lars Ulrich (drums) elkaar vlak voordat ze 18 werden ontmoetten.
Maar daar mogen de amateurpsychologen zich over buigen. Wat zeker is dat sinds Load uit 1996 elk studioalbum van Metallica ongeveer 1 uur en 15 minuten duurt. 72 Seasons zet die trend door en duurt 1 uur en 17 minuten. Het is alsof de band denkt: oké, jullie moesten zeven jaar wachten, maar we geven je in elk geval een grote portie nieuwe muziek. En lange albums bevatten in regel ook ongebruikelijk lange nummers. Op 72 Seasons zijn er daar genoeg van, inclusief afsluiter ‘Inamorata’, die met elf minuten geldt als Metallica’s langste nummer ooit.
Wat die lange nummers betreft: het lijkt een gedurfde keus om het album te beginnen met een track van bijna acht minuten. Aan de andere kant: als je de grootste metalband ter wereld bent, kun je simpelweg doen wat je wilt. Het titelnummer van het album (en de vierde single) trapt af met een groove die aan Motörhead doet denken, waarna het nummer afslaat richting het soort brute thrash dat Metallica perfectioneerde in de jaren 80. Ook ‘Shadows Follow’ en ‘Too Far Gone?’ hebben dat klassieke thrashgeluid, waarbij het laatste nummer gitaarharmonieën bevat die doen denken aan Thin Lizzy.
De eerste single ‘Lux Æterna’ klinkt in het begin als iets uit de hoogtijdagen van Pantera, waarna het nummer uitkomt op een gemene riff uit het tijdperk van de new wave of British heavy metal. Koppel je dat aan Hetfields teksten over ‘lightning to nations’, dan is dit nummer ongetwijfeld een eerbetoon aan Diamond Head, een van de vroegste inspiratiebronnen van Metallica. ‘Screaming Suicide’ is een nummer over zelfmoord, geschreven vanuit het perspectief van zelfmoord zelf (‘Keep me inside, my name is suicide’) en ‘You Must Burn!’ zou niet misstaan op het titelloze album uit 1991 (‘The Black Album’).
Naast deze overduidelijke knipogen naar het verleden, zijn er nog meer momenten op 72 Seasons waarop het lijkt dat Hetfield in zijn geheugen graaft. ‘Room of Mirrors’, ‘Sleepwalk My Life Away’ en ‘Crown of Barbed Wire’ kenmerken zich allemaal door zelfreflectie. ‘Inamorata’ bevat deze tekstregel: ‘Misery, she loves me, but I love her more’. Dat is misschien geen bewuste verwijzing naar Metallica’s nummer ‘My Friend of Misery’ uit 1991, maar het zou gek zijn als ze die link na het schrijven niet hadden opgemerkt. Wat betekent het allemaal? Dat blijft gissen. Maar laten we hopen dat we niet weer zeven jaar moeten wachten om erachter te komen.
