“Het album verbeeldt een tocht door de duisternis.”

“Het album verbeeldt een tocht door de duisternis”, vertelt Winston McCall, leadzanger van Parkway Drive, aan Apple Music over het zevende album van de Australische metalcoreband. “Het was nooit bedoeld als thema-album, maar we werken wel altijd op basis van een album. We zijn geen band van singles. We maken een samenhangend kunstwerk en toevallig staat nu de metafoor van de donkere nacht van de ziel centraal.”

Omdat de lockdowns tijdens de pandemie − toen het album werd geschreven − eigenlijk wereldwijd zorgden voor een donkere nacht van de ziel, zijn McCalls songteksten op Darker Still herkenbaar voor iedereen. Muzikaal gezien markeert het album voor Parkway Drive bovendien een nieuw hoogtepunt. “Dit is het album waarop we eindelijk het niveau hebben bereikt dat we in ons 20-jarige bestaan altijd voor ogen hebben gehad”, zegt hij. “Dit is het soort muziek dat ons altijd heeft geïnspireerd, maar we hadden nooit de mogelijkheid − of tijd − om het te verwezenlijken, tot nu.” Hieronder bespreekt hij elk nummer van het album.

Ground Zero
“We wilden openen met een meezinger, inclusief de grootse riffs die je inmiddels gewend bent van Parkway, en de energie van onze liveshows en dat bombastische gevoel. We hebben met de refreinen een niveau bereikt als nooit tevoren qua toegankelijkheid en dat ze in je hoofd blijven hangen. Het idee was om mensen een vertrouwde Parkway-sound te geven, maar dan een verbeterde versie daarvan. Dit is de veilige zone, voordat we de bocht omgaan.”

Like Napalm
“Dit is waar de razernij begint. Het is het begin van de draaikolk. We wilden iets wat gewoon van begin tot eind verplettert. Dit is waar de groove en ritmes van dit album effect beginnen te krijgen. Het gaat de hele tijd door − bam bam bam − en dan houdt de bas je iets van vier maten op voordat het outro losbarst. Maar de refreinen hebben nog steeds die melodie. Gekoppeld aan de typische gitaaraccenten van Jeff [Ling] gaat het door het dak heen. Zijn gitaarspel is een belangrijk onderdeel van het album.”

Glitch
“Dit was een van de eerste nummers waaraan we werkten. Voor zo'n toegankelijk refrein en nummer zijn de lagen die we eronder hebben gezet redelijk griezelig en verontrustend. Als je je koptelefoon opzet hoor je alle verschillende zangstukken, het gefluister en alle gekke dingen. In essentie gaat het nummer over de worsteling met slaapverlamming, nachtmerries en slapeloosheid. Dat is een heel vreemd, naargeestig en griezelig onderwerp. Dat we dat allemaal hebben weten te verwerken in zoiets toegankelijks − in iets wat een single zou worden − betekende een volgende stap de draaikolk in.”

The Greatest Fear
“Het nummer gaat, heel simpel, over de dood. Het gaat over het herdefiniëren van de grootste angst die we allemaal delen. Het is iets wat ons allemaal over de hele wereld verbindt. Iedereen die je kent en van wie je houdt zal op een dag sterven. En de angst om iemand te verliezen om wie we geven was tijdens de pandemie alomtegenwoordig. Maar het idee achter dit nummer, tekstueel, was om de dood niet als iets slechts of een boosaardige kracht te beschrijven, maar als het moment waarop de overgang naar het onbekende plaatsvindt.”

Darker Still
“Dit nummer wijkt mogelijk het meest af van alles wat we ooit hebben geschreven. Het duurde drie albums voordat we dit nummer konden verwezenlijken. We wilden al best lang een ballad maken, maar we kwamen er niet uit hoe we dat moesten doen. Jeff kwam met een akoestische versie van het hoofdrefrein, de hoofdriff in het nummer, met vlak daarvoor een fluit. We wisten gelijk dat het te episch was voor een gewoon rocknummer. Het moest een gigantische ballad worden, iets wat we nog nooit hadden gemaakt. Voor ons is dit een mijlpaal die staat voor hoever we zijn gekomen als band, want ik denk dat het uitwerken van zo'n grote, complexe compositie een van onze grootste prestaties is.”

Imperial Heretic
“Dit is een meezinger voor de tijden waarin we leven. Het is midden in de pandemie geschreven, toen het duidelijk werd dat we iets meemaakten dat ons wereldwijd zou verenigen wat betreft angst en wanhoop. We moesten toekijken hoe onze vastgeroeste ideeën over de wereld danig op de proef werden gesteld, wat betreft onderwerpen als gelijkheid, democratie en mensenrechten. We realiseerden ons hoe kwetsbaar alles is, en hoe machtig de machthebbers eigenlijk zijn. Dus dit is een lijflied dat is geschreven voor alle miljarden mensen over de hele wereld bij wie de oogkleppen misschien wel voor het eerst afgingen.”

If a God Can Bleed
“Tegen de tijd dat dit nummer aanbreekt, zit je heel diep in het album. Tot nu toe was ‘verontrustend’ het sleutelwoord, en daar kun je met dit nummer 'dreigend' aan toevoegen. Het nummer gaat over zelfgenoegzaamheid en verslapping. Het is een soort van strijdkreet richting artiesten om door te blijven zetten. Op dit punt kun je niet meer wegkijken van de donkere plek waar dit album je naartoe probeert te brengen. Dit nummer heeft als het ware haakjes die zich vastzetten in je hersenen, en een verhaal waar je de koude rillingen van krijgt.”

Soul Bleach
“Dit is ongeremde woede over een vertrouwensbreuk, en iemand die wordt afgeschilderd als de ultieme slechterik. Het gaat over misverstanden, over de pijn en realiteit dat iemand jou soms hoe dan ook als de slechterik ziet, hoe goed je ook bent. Soms lijkt het beter om dat beeld dan maar gewoon te bevestigen. De tekst wordt zo hard en venijnig mogelijk uitgespuwd; dit is het punt waarop alle remmen losgaan. Er is niks subtiels meer aan, en dat is precies de bedoeling.”

Stranger
Dit is een van de meest eigenaardige stukjes die we ooit op een plaat hebben gezet. Het is zo minuscuul en vervreemdend als maar kan. Het is opnieuw een moment waarmee we mensen op het verkeerde been willen zetten, vooral na een nummer als 'Soul Bleach'. We willen een moment creëren waarop je adem kan halen en even na kan denken. En het zijn echte gedachten, want de songtekst gaat over wat we op dat moment meemaakten, en wat iedereen meemaakte: geïsoleerd zijn van de samenleving en alleen nog communiceren via schermen. Plotseling werden we allemaal vreemdelingen voor elkaar en werd de wereld een vreemde plek om in te leven.”

Land of the Lost
“De eerste riff die we hadden voor dit nummer had een industrial tintje, dus we kozen ervoor om daar verder mee te gaan. Die riff is de motor van dit nummer. We halen het maximale uit die riff in de refreinen, met het gezamenlijke gezang van 'keep digging' eroverheen, dat klinkt als een stel dwangarbeiders. En in alle coupletten zitten drie lagen met een computerstem die we hebben geprogrammeerd om de coupletten te zingen, op basis van een vervormde menselijke stem en een echte menselijke stem. Richting het laatste refrein maken we de overgang van computer naar mens; een echt mens vol emoties.”

From the Heart of the Darkness
“Dichterbij het licht aan het einde van de tunnel dan hier kom je niet. Het is eigenlijk gebouwd op één krachtige riff, één krachtig refrein dat het ritme zo hard aanzet. Het bouwt op vanuit een subtiele basis tot een ontzettend complex gebeuren. Dat is allemaal gebaseerd op die ene riff. Qua songtekst gaat het over de erkenning van wat de tocht door de duisternis heeft opgeleverd, namelijk de wederopstanding van jezelf en je nieuwe plek in een wereld die verward en verwoest was.”