Bruce Dickinson deelt de verhalen achter de songs op de zeventiende lp

“Wat denk je van een samoerai-Eddie?” Dat was de vraag die Iron Maiden-bassist, mede-songwriter en allround meesterbrein Steve Harris aan zijn bandleden voorlegde toen hij met het idee voor een Japans thema voor de visuele elementen en de titelsong van het zeventiende album kwam. Vrij vertaald staat de titel Senjutsu voor 'tactiek en strategie', maar het idee van de Iron Maiden-mascotte Eddie in de gedaante van een samoerai sloeg meteen aan. “Laten we eerlijk zijn, we hebben door de jaren heen wel een paar culturen geplunderd met Eddie”, vertelt Maiden-zanger Bruce Dickinson aan Apple Music. “We hebben een Mayaanse Eddie en een sciencefiction-Eddie gehad. Verder hebben we het ruimtemonster Eddie, een Egyptische Eddie en een mummie-Eddie. We hadden eigenlijk al een Eddie met een samoeraizwaard op de Maiden Japan-ep, maar dat is echt jaren geleden. De band is altijd best populair geweest in Japan, een plek met een hele rijke samoeraihistorie. Maar de meeste nummers zijn daar niet aan gerelateerd.” Hieronder weidt Dickinson uit over enkele van de hoogtepunten van het album.

“Senjutsu”
“Dit begint met wat onheilspellende drumbeats. Het is de bedoeling dat het klinkt als grote Japanse taikodrums. Vervolgens komt Nicko [McBrain] erbij met een beat die niet te gehaast is, want ik denk dat we op het punt zijn beland waarop we zelfverzekerd genoeg zijn dat we dramatisch kunnen klinken zonder het te overhaasten. En het drama druipt van 'Senjutsu' af. In mijn ogen bouwt het stapsgewijs op. Er zit een vocale fuga in het midden, met echo's die over de top gaan, gevolgd door meer vocalen. Het loopt mooi over in een magistrale zangpartij in de tweede helft van het nummer. Is er een refrein? Nee. Er zijn miljoenen verschillende refreinen, allemaal aaneengeregen. Voor het grootste deel zijn de vocalen gedaan in een tweedelige harmonie. Het is een van mijn favoriete nummers. En het zal een geweldig nummer zijn om live een set mee te openen.”

“Stratego”
“Stratego is een bordspel. Ik heb het nog nooit gespeeld, maar het lijkt een beetje op schaken. Ik deed wat onderzoek en ontdekte dat Stratego is gebaseerd op een Frans bordspel uit de 19e eeuw. Dat spel was gebaseerd op iets dat militair schaken heette. Japans militair schaken heet, op zijn beurt, shogi. De karakters zijn in feite platte stenen met Japanse kalligrafie erop en elke steen verwijst naar een bepaalde strijder. Je hebt een zwarte kant en een witte kant, maar het is ook mogelijk dat karakters van kant wisselen. Niet alleen dat, ze kunnen ook veranderen in een ander karakter. Het is een spel gebaseerd op strategie en tactiek, maar het draait ook om verraad en intrige.”

“The Writing on the Wall”
“Dit nummer is in feite tweedelig, en het intro zet de toon. Toen ik het voor het eerst hoorde, dacht ik: dit is een beetje Tarantino. Het is een beetje als een woestijn. Ik kon me er een Mad Max-scenario bij voorstellen. Ik geloof dat [gitarist] Adrian [Smith] de titel en de geweldige riff al had, dus we bouwden de rest van het nummer daaromheen. Het leek me een goeie titel voor wat er nu allemaal gaande is in de wereld. Er duiken veel dingen op in de achteruitkijkspiegel, en die kunnen dichterbij zijn dan het lijkt. Er zijn veel keuzes die mensen nu moeten maken over in wat voor een wereld ze willen leven. Ik schreef dit nummer om – zonder te preken – te zeggen: 'Je kan je kop niet in het zand steken. Deze dingen komen je duur te staan als je er niks aan doet.'”

“Lost in a Lost World”
“Aan het begin krijg je het idee dat je op muziek van The Moody Blues of Pink Floyd uit 1973 bent gestuit, met al die gelaagde vocalen en dat soort dingen. We hebben nog nooit eerder iets gemaakt dat zo gedetailleerd was. Maar het duurt niet lang voordat er een duivels figuur verschijnt die je herhaaldelijk met een hamer slaat en het nummer echt begint. En dan word je meegenomen naar een fantasierijke wereld die niet langer bestaat.”

“Days of Future Past
“Dichter bij het Piece of Mind of Powerslave-tijdperk dan dit nummer komt het niet. Vier minuten, een superenergieke riff, een episch refrein en grote vocalen – het zit allemaal in dit nummer. Een geweldige riff van Adrian en eigenlijk geen gitaarsolo. De tekst is een herinterpretatie van de strip Constantine - en dan vooral van de filmversie met Keanu Reeves. Het is een interessante opzet, want er is altijd de aanname dat god het goede karakter is. In dit scenario lijkt god net een manipulatieve narcist. Hij gedraagt zich bijna als een psychopaat: 'Ik ga allemaal slechte dingen met jullie doen en vervolgens moeten jullie gewoon van me houden.' Hoe werkt dat dan? Dat is wat het nummer zich afvraagt.”

“Darkest Hour”
“'Darkest Hour' refereert niet alleen aan de film over Winston Churchill, het gaat ook over hem als persoon. Veel mensen bekritiseren Churchill omdat hij veel fouten maakte en dingen deed die mensen afkeurden. Hij was zo goed als zeker een alcoholist, maar een functionerende alcoholist. Hij zei verschrikkelijke dingen over vrouwen. Hij deed allemaal dingen waar hij terecht om werd veroordeeld. Maar mensen – of in ieder geval ik – vergaven hem, omdat hij zich tegen de nazi's keerde en zei: 'Nee, dit zijn barbaren. Ook al maken we weinig kans, we verzetten ons als natie hiertegen.' De helft van zijn kabinet en regering had mogelijk de kant van de nazi's gekozen en had een deal met ze kunnen maken. Maar hij inspireerde het land om het juiste te doen.”

“The Parchment”
“Je moet voorzichtig zijn met dit nummer als je iemand bent die ervan houdt om te floaten in van die zoutwaterbaden en van plan bent deze via je koptelefoon af te spelen. Het is in feite een processiehymne. Het einde klinkt alsof de keizer, of de verloren zoon terugkeert na een lange reis. Maar het hele middenstuk is echt hypnotiserend. Het is een monsternummer, maar met verschillende lagen vol verschillende herhalingen en repetities. Als je hier goed in komt, is het heel complex. Ik geloof dat Steve zich dagenlang heeft opgesloten om dit te bedenken. We moesten het in stukken leren omdat dat de enige mogelijke manier was.”

“Hell on Earth”
“Steve is een redelijk onconventioneel figuur. Hij is niet extravert, behalve als hij op het podium staat en doordraait met zijn basgitaar. Maar ik denk dat hij veel dingen over de wereld rondom hem diep van binnen voelt. De Engelse band Blur had een album genaamd Modern Life Is Rubbish en ik denk dat Steve dat sentiment beaamt en zou zeggen: 'Wat voor een wereld zijn we aan het creëren? Misschien moet ik gewoon gaan slapen. En als ik dan terugkom in een volgend leven is het misschien beter, want deze plek is de hel op aarde.' Maar ik geloof niet dat hij aanraadt om die overgang naar de volgende wereld te versnellen, want we hebben nog een tour gepland staan. Maar hij is wel oprecht bezorgd over dingen.”