“Dit is een van de authentiekere albums die we hebben gemaakt.”

“Voor mij is dit een van de authentiekere albums die we hebben gemaakt”, zegt de bandleider van Elevation Worship Chris Brown over het verzorgde, maar tegelijkertijd spontane livealbum Graves Into Gardens. “Ik bedoel vooral dat het nogal een samensmelting van stijlen is, met veel mensen en een verscheidenheid aan stemmen die een rol spelen. Het is een hele waarheidsgetrouwe afspiegeling van wat onze kerk is en hoe hij is samengesteld.” De twaalf nummers bevatten bijdragen van de muzikale pastoor en oprichter van Elevation Church Steven Furtick alsmede van de vaste bandleden en gelijkgestemden uit de hedendaagse praise- en gospelwereld. Die komen van dichtbij en ver weg: onder meer Tauren Wells, Brandon Lake (Bethel Music) en Brooke en Scott Ligertwood (Hillsong) leverden bijdragen. Brown produceerde het album met Elevation Worship-toetsenist Aaron Robertson, samen gaven ze de arrangementen de spierbundels van alt-rock, de drijfkracht van pop-R&B, de verheffing van een stevig anthem en de intimiteit van een confessionele singer-songwritersong. De meeste nummers zijn live opgenomen tijdens een bijeenkomst in de kerk in januari om zo ook de sfeer van open improvisatie en spirituele triomf vast te leggen. “We voelden ons meer op ons gemak toen we bij de opnames kwamen”, zegt Brown, “want voorbereiding is voor ons zo cruciaal, dat we ons op dat punt meer kunnen laten gaan.” Hier bespreekt Brown nummer voor nummer het verhaal van Graves Into Gardens.
RATTLE!
“Er is geen ander nummer zoals dit op het album, muzikaal gezien. Het is geschreven in quarantaine, via opgenomen memo's die we heen en weer stuurden, en via Zoomgesprekken. Het is behoorlijk lastig om op die manier te schrijven vanwege de vertragingen. Er moet gewoon snel een energie rond dit nummer hangen, je moet er een bepaald gevoel van krijgen, een levendig en hoopvol gevoel. Ons geloof geeft ons houvast in de gedachte dat Jezus maar tijdelijk in het graf was, en hij stond eruit op, dus waarom zitten wij opgesloten in deze donkere ruimte? Toen we met dit nummer bezig waren kreeg ik de behoefte om mensen iets te geven. Allereerst door onze persoonlijke ervaringen waarheidsgetrouw op te schrijven, maar daarbij ook iets voor onze kerk om in mee te gaan. Dat dit niet het einde is. Dat we het leven weer gaan ervaren en dat we dat moeten geloven.”

My Testimony
“Als je denkt aan wat god voor je heeft gedaan, geeft dat heel veel kracht. Ook bij Mozes, toen hij de Israëlieten uit Egypte leidde. Er is een geschrift in Exodus 13 waarin hij zegt ‘Blijf de dag waarop u weggetrokken bent uit Egypte herdenken’. Hij vertelt hen ‘Vergeet niet dat u bevrijd bent uit het slavenland’. Dit nummer in het bijzonder is gemaakt om terug te kijken op wat god voor ons gedaan heeft, hoe hij ons gered heeft. Als we terugkijken geeft dat ons het vertrouwen om vooruit te kijken en wetende dat hij het eerder gedaan heeft, hij het nog een keer kan doen. Het is een leuk nummer om in de kerk te zingen. Ik denk ook dat het een bruikbaar nummer zal zijn voor andere kerken, en dat het geweldig is om er een kerkdienst mee te openen.”

Graves Into Gardens
“Dit schreven we met Brandon Lake, die hier ook de vocalist is. Hij heeft dat rauwe zuidelijke in zijn stem en Springsteen zat die dag in onze gedachten, dus dat was het muzikale vaatje waaruit we tapten. Ik geloof dat pastoor Steven de elektrische gitaar oppakte en die brug lanceerde. Toen de riff klonk kwam het allemaal op gang. Het werd een compleet nummer omdat het ons de visie van het nummer aangaf. We gingen in rondjes met het refrein, dat wat meer ontspannen is, maar toen dat muzikale moment [de brug] was gemaakt voegden we teksten als ‘You turn mourning to dancing, you give beauty for ashes’ en ‘You turn graves into gardens’ toe. Qua tekst heeft het die diepte, maar muzikaal heb je die rauwheid.”

The Blessing
“Ik heb eigenlijk iets van dat ik niet teveel wil uitleggen over hoe dit nummer tot stand kwam. Pastoor Steven begon net met het zingen van de zegening van Numeri 6. Er is de zegening waarin Mozes een gebed deelt met de toekomstige generaties. De pastoor begon een melodie te neuriën en zong ‘The Lord bless you and keep you, make his face shine upon you’. Dat deden we tien minuten lang. Vanaf dat punt kwam het nummer vanzelf. We hebben soms de neiging om de tekst echt te ontleden en dan alles te herzien, het ene refrein en de andere melodie te schrappen en maar te herschrijven en herschrijven. We schreven ‘The Blessing’ met Kari Jobe en Cody Carnes op een donderdag hier in Charlotte. We repeteerden het als band, bouwden erom heen en oefenden het op zaterdag in de kerk, introduceerden het aan de kerk, drukten op record en dat is letterlijk de versie die op het album staat. Het was de eerste keer dat we het ooit zongen, punt.”

Available
“We legden tijdens de liveopname die avond een paar hele speciale momenten vast in dit nummer die heel persoonlijk zijn en die we er niet uit wilden knippen. We wilden een nummer schrijven dat een boodschap meedraagt van overgave. Tiffany Hammer heeft daar de juiste stem voor, door wie ze is en hoe ze zichzelf opstelt. Hopelijk is het een van die intieme nummers op het album waar mensen zich persoonlijk verbonden mee kunnen voelen.”

Authority
“Jonsal Barrientes heeft deze gezongen. We speelden dit nummer in de kerk maandenlang op een bepaalde manier en het wilde niet echt los komen. We waren niet van plan om het op het album te zetten, maar toen we in de studio kwamen om naar alle mogelijke nummers te kijken lag deze ook op tafel. Aaron, onze producer, stortte zich op pianopartij die het nummer opent en dat gaf een complete nieuwe richting aan het nummer, het gaf het de vonk die het nodig had.”

Never Lost
“Wat hier interessant is, is dat er een diepgaande en krachtige tekst is terwijl het gezongen wordt op een popachtige, luchtige R&B-manier. Tauren Wells is al zo lang een goede vriend. Hij is zo levendig in zijn persoonlijkheid en in wat hij op een podium en met een nummer doet, dat we Tauren echt op dit nummer wilden hebben.”

No One Beside
“Dit nummer is geschreven in een huiskamer met een keyboard en een akoestische gitaar, maar er is iets met de simpelheid en gevoeligheid van de muziek die gekoppeld wordt aan een majestueuze, hymne-achtige, hemelse, grootse tekst. Je hebt die simpele muzikale benadering – op vele manieren direct, misschien komt dit het dichtste bij een hedendaags loflied – maar wat er gezegd wordt gaat diep en is een soort van grootse kijk op wie god is. Ik vind het mooi dat die twee elementen naast elkaar staan.”

Have My Heart
“Wat hier gezongen wordt is eigenlijk een stuk van een ander nummer dat we hadden geschreven en niet op het album hebben meegenomen. De dag voor de opnames in januari besloten we het refrein van dat nummer te pakken, spontaan te zijn en te kijken wat er gebeurt. Dat liep uit op iets heel speciaals.”

There Is a King
“Dit nummer heeft het vermogen om luisteraars te verrassen. Het begint akoestisch en er is een kornet die door een vocale synthesizer wordt gespeeld. We hebben nog nooit geprobeerd een hoorn door een vocale synthesizer te spelen, maar het was heel cool. Vervolgens volgt de kornettist me in de melodie van de coupletten om de schijn van twee stemmen te creëren. Ik speelde een keyboard en stuurde mijn vocalen ook door een vocoder. Dus uiteindelijk krijg je een aanzwellend effect en een stapel van harmonieën die rond de vocale melodie zitten. Het is echt een van mijn favorieten van het album, qua productie.”

What Would You Do
“Het is duidelijk een simpele tekst: ‘What would you do if you walked into the room?’ Vervolgens cirkelt het daar om heen. Het was erg fris toen we Isaiah Templeton het uit ‘There Is a King’ lieten halen tijdens de opnames in januari, en we lieten het een beetje gaan. Het nummer was nooit geworden wat het nu is zonder de stem en gave van Isaiah. Ik vind het geweldig als zulke dingen gebeuren, want aan de ene kant denk je dat niemand het ooit kan zingen, maar in werkelijkheid hoor je iets dat zo speciaal en uniek is aan hem, aan de avond en aan de opname.”

GOD SAID LIVE!
“Ik denk dat het een knipoog is naar de manier hoe albums in de jaren 90 klonken. Ik wilde het concept van een bijna verborgen nummer, maar we wilden geen 15 minuten lege ruimte inlassen om iedereen te laten wachten tot het weer begon. Als een manier om het album af te sluiten, begin met ‘RATTLE!’ en breng dat gevoel op het einde weer terug. Het zat aanvankelijk vast aan dezelfde opnamesessie van ‘RATTLE!’, maar we hebben het in tweeën geknipt en wilde het album afsluiten met dezelfde boodschap als waarmee we begonnen.”