Hoe geef je een vervolg aan een debuutalbum waarmee je de grootste Amerikaanse band van de vroege jaren 2010 bent geworden? Zo dus. Het kwartet uit Las Vegas is niet sterk afgeweken van de multiplatina mix van moderne rockenergie, popthema's en door R&B beïnvloede productie, maar heeft de dingen voldoende opgeschud om vooruitstrevend te blijven. 'I'm So Sorry' is opgebouwd rond krachtige hardrockriffs, terwijl de single 'Gold' wat Latijnse muziekinvloeden toevoegt aan de aanstekelijke groove. 'Dream' wordt gedragen door zachte pianoakkoorden en de soulvolle zang van frontman Dan Reynolds. Het etherische 'The Fall' is het sluitstuk van dit glorieuze tweede album van een band die zich niet wil laten vastpinnen.